Noorwegen

Beste mensen,

De links naar de foto's van onze reis zijn verplaatst, en kun je nu vinden onder de knop Shelter.

Deze blog-pagina is niet bedoeld voor vakantieverhalen maar voor het serieuze werk. Maar daar ben ik nog niet helemaal aan toe. Inmiddels twee maanden met de boot zwervend buiten Nederland, in een oerlandschap, realiseer ik mij hoe gesloopt ik ben. Met hart en ziel heb ik mij de afgelopen jaren gegeven aan 'de goede zaak': meedenken en meedoen aan een beweging die in een sterk veranderende samenleving oog houdt voor de kwestbaren die niet zelfredzaam zijn. Met wisselend succes en met gestaag afnemende energie.  Slopend is in het proces het gevecht tegen de permanente weerstand tegen verandering van de 'gevestigden'. Slopend is altijd maar diplomatiek zijn terwijl je het liefst sommige mensen een kopje kleiner zou willen maken. Slopend is het 'redderen' en improviseren in een omgeving van goedbetaalden met veel pretenties die nog geen deuk in een pakje boter kunnen schoppen. Slopend is het besef dat het aantal mensen op wie je echt kan bouwen in deze ingewikkelde transitietijden schokkend klein is. Het goede nieuws is dat ik vol energie terug kom en door zal gaan met het geploeter voor 'de goede zaak'.  De laatste week komt constant het begrip 'praatjesmakers' oppoppen als ik denk aan mijn werk. Wellicht een van mijn grootste frustraties: al die duizenden goedbetaalden met belastinggeld die heel goed zijn in het ventileren van meningen, niet gehinderd door veel kennis, inzicht, passie of zelfreflectie. En zij zijn het die 'het proces' bepalen. Er is een giga wanverhouding tussen echte kenners van hetgeen de praktijk behoeft (en de doeners zelf) en het massieve peleton 'denkers'. Al jaren wordt er gepraat (Winsemius 2006 begon er mee) dat de piramide omgedraaid moet worden: de beste mensen aan het front en ze goed betalen. Daar moet nu eens echt een punt van gemaakt worden.

 Wordt vervolgd.       


<<< terug